ఉరితాడు నుంచి... ఐఏఎస్ దాకా...

ఒక్క క్షణం గడిస్తే... ఆమె మెడకు ఉరిపడేదే!

కానీ ఆ ఒక్క క్షణంలోనే ఆమె జీవితం మలుపు తిరిగింది...

ఫ్యాన్ కు చీర బిగించి, దాన్ని మెడకు చుట్టుకుంటూ కిటికీలోంచి బయటకి యాధాలాపంగా చూసింది...

అక్కడ అత్తగారు కనిపించింది... తన ప్రయత్నాన్ని గమనిస్తూ కూడా ఏమీ ఆపే ప్రయత్నం లేకుండా చూస్తోందావిడ నిస్తేజంగా... నిర్లిప్తంగా!

‘ఛీ... ఇలాంటి వాళ్ల గురించి నేనెందుకు చావాలి?’... అనుకుంది.

ఆ ఆలోచనే ఆమెకు మార్గం చూపించింది....

ఇద్దరు పసి పిల్లలను తీసుకుని, చేతిలో  2000 రూపాయలతో అత్తింటి నుంచి అడుగు బయటకు వేసింది...

ఆ అడుగు... ఆమె ఐఏఎస్ అధికారి కావడానికి తొలి అడుగైంది...

ఆమె సవితా ప్రధాన్.

ప్రస్తుతం... మధ్యప్రదేశ్‌ లోని గ్వాలియర్‌, చంబల్‌కు అర్బన్‌ అడ్మినిస్ట్రేషన్‌ జాయింట్‌ డైరెక్టర్‌ హోదాతో ఉన్న ఐఏఎస్ ఆఫీసర్.

అంతకాదు... నేటి తరం అమ్మాయిలకు ధైర్యాన్నిచ్చేలా ‘హిమ్మత్‌వాలీ లడ్కియా’ పేరుతో వీడియోలు చేస్తున్న యూట్యూబర్ కూడా.

ఆమె కథ... స్ఫూర్తిదాయకం...

కష్టాల్లో క్రుంగిపోకూడదని చెప్పే దిక్సూచి!

పట్టుదలతో ముందుకు సాగాలని చెప్పే దివిటీ!

అందుకే మొదటి నుంచీ తెలుసుకుందాం...

మధ్యప్రదేశ్‌లోని మండీ అనే ఓ మారుమూల గ్రామంలో నిరుపేద ఆదివాసీ కుటుంబంలో పుట్టింది సవితా ప్రధాన్. ఏడుగురు సంతానంలో మూడో అమ్మాయి. బీడీ ఆకులు ఏరుతూ, కూలి పనులు చేసుకుంటూ పొట్టపోషించుకునే కుటుంబం వాళ్లది. చదివించాలని లేకపోయినా... స్కాలర్‌షిప్ కోసం, బడిలో ఓ పూట ఇచ్చే జావ కోసం, జత యూనిఫాం కోసం బడిలో చేర్చారు. శ్రద్ధగా చదువుకుంది. ఆ గ్రామంలో పదో తరగతి చదువుకున్న తొలి అమ్మాయి ఆమే. అమ్మానాన్నా ఆనందించారు. ఆ తర్వాతి చదువుకోసం పట్నంలో చేర్చారు. కానీ బస్ ఛార్జీల కోసం రెండు రూపాయలు కూడా లేని పేదరికం వాళ్లది. అందుకనే రోజూ పట్నానికి నడుచుకుంటూ వెళ్లి చదువుకునేది. ఆ చదువు పూర్తి కాకుండానే పెళ్లి సంబంధం వచ్చింది. ‘పెళ్లయ్యాక చదువుకోవచ్చులే’ అన్నారు తల్లిదండ్రులు. పదహారేళ్లకే పెళ్లి చేసేశారు. పెద్దింటి సంబంధమే... కానీ వాళ్ల బుద్ధులే చిన్నవి. చదివిస్తామని హామీ ఇచ్చిన వాళ్లు పెళ్లి తర్వాత ఆ సంగతే ఎత్తలేదు. భర్త పదకొండేళ్ల పెద్దవాడు. దురుసుతనమే మగతనం అనుకునేవాడు. వాళ్లకి కావలసింది కోడలు కాదు, ఓ పనమ్మాయి. సవాలక్ష ఆంక్షలు. అందరూ తిన్న తర్వాతే తినాలి. ఒకవేళ ఏమీ మిగలకపోతే మళ్లీ వండకోకూడదు. నలుగురిలోకి రాకూడదు. తలమీద చెంగు తీయకూడదు. నవ్వకూడదు. టీవీ చూడకూడదు. ఏ కాస్త తేడా వచ్చినా రక్తం కారేలా కొట్టేవాడు భర్త. రోజూ దెబ్బలే. తిట్లే. అలాంటి అత్తింట్లో నవ్వడమే మర్చిపోయింది సవిత. అమ్మావాళ్లకి చెబితే, ‘ఓ బిడ్డ పుడితే అంతా సర్దుకుంటుందిలే’ అన్నారు. గర్భవతి అయినప్పుడు కూడా కడుపునిండా తిండి పెట్టేవారు కారు. ఆకలికి తట్టుకోలేక రొట్టెలు లోపలి దుస్తుల్లో దాచుకుని స్నానాల గదిలో దొంగచాటుగా తినాల్సి వచ్చేది. ఇద్దరు పిల్లలు పుట్టినా ఏ మార్పూ రాలేదు. చివరకి విసుగెత్తి ఉరి పోసుకుని చనిపోవాలనుకుంది. ఆ ప్రయత్నాన్ని కిటికీలోంచి చూస్తూ కూడా వారించని అత్తగారి కాఠిన్యాన్ని గమనించి నిర్ణయం మార్చుకుంది. పిల్లల కోసమైనా బతకాలనుకుంది. ఇద్దరు పిల్లలతో, రెండు వేల రూపాయలతో అత్తింటి గడప దాటింది. ధైర్యంగా ముందడుగు వేసింది. బ్యూటీపార్లర్ లో సహాయకురాలిగా చేరింది. చిన్నపిల్లలకు ట్యూషన్లు చెప్పింది. ఇళ్లల్లో వంటపనులు ఒప్పుకుంది. దొరికిన పనల్లా చేసింది. ఇవన్నీ చేస్తూనే చదువుకుంది. బీఏ పరీక్షలు రాసింది. అక్కడితో ఆగలేదు. పబ్లిక్ అడ్మినిస్ట్రేషన్ లో ఎం.ఏ. కట్టింది. తన బతుకు తను బతుకుతున్నా భర్త ధాష్టీకాలు ఆగలేదు. అడపాదడపా వచ్చి చావబాదేవాడు. ఉన్న డబ్బులు ఊడ్చి పట్టుకుపోయేవాడు. ఓసారి ఎమ్మే పరీక్షల్లో ఊడిపడ్డాడు. కారణం లేకుండా కొట్టాడు. బాల్చీలో మూత్రం పోసి ఆ నీళ్లు గుమ్మరించిపోయాడు. సవిత దృష్టంతా మధ్యాహ్నం పరీక్ష మీదే. గబగబా స్నానం చేసి పరీక్ష రాయడానికి పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లింది. ఆమె తపన ఫలించింది. ఎమ్మేలో యూనివర్శిటీ ఫస్ట్ వచ్చింది. ఏదైనా చిన్న ఉద్యోగంలో చేరాలని దినపత్రికలు తిరగేస్తుంటే యూపీఎస్సీ నోటిఫికేషన్ కనిపించింది. ‘ఇది నేను సాధించలేనా?’ అనుకుంది. పట్టుదలతో చదివింది. మొదటి ప్రయత్నంలోనే విజయం సాధించింది. చీఫ్ మున్సిపల్ ఆఫీసర్ గా ఎంపికైంది. అప్పటికి ఆమెకు 24 ఏళ్లు. ఆ తర్వాత వివాహబంధం నుంచి బయటపడింది. ఇప్పుడామె ఓ చురుకైన ఐఏఎస్ ఆఫీసర్. రచయిత్రి. గాయని. యూట్యూబర్. హ్యాట్సాఫ్ టు సవితా ప్రధాన్!

 

 

యూపీఐ ఛార్జీలు... ఇవిగో వాస్తవాలు

 

 

మార్కెట్ కి వెళ్లాలంటే జేబులో డబ్బులు వేసుకుని బయల్దేరక్కరలేదిప్పుడు. సెల్ ఫోన్ ఉంటే చాలు. చెల్లింపులన్నీ యూపీఐ ద్వారా డిజిటల్ గా జరిగిపోతున్నాయి. యూపీఐ అంటే యూనిఫైడ్ పేమెంట్స్ ఇంటర్‌ఫేస్ అని తెలుసుగా? మరి ఇప్పుడు ఇలాంటి యూపీఐ చెల్లింపులపై ఛార్జీలు పడతాయనే విషయంపై అనేక అపోహలు ఇటు వినియోగదారులలోను, అటు వ్యాపారులలోను ఉన్నాయి. ఈ నేపథ్యంలో అసలు నిజానిజాలేంటో తెలుసుకుందాం.

మీరు ఈ పాటికే ‘ఎమ్ డీ ఆర్’ పదాన్ని వినే ఉంటారు. అంటే ‘మర్చంట్ డిస్కౌంట్ రేట్’ అని అర్థం. డిజిటల్ చెల్లింపులు స్వీకరించే వ్యాపారులపై ఎమ్‌డీఆర్ ఛార్జీలు పడతాయని, ఆ వ్యాపారులు ఆ భారాన్ని చివరకి వినియోగదారుడి పైనే రుద్దుతారని చాలా మంది భావిస్తున్నారు.  అసలు సంగతేంటో చూద్దాం.

ఎమ్డీఆర్ ను ప్రవేశపెడుతూ ప్రభుత్వం నిర్ణయం తీసుకున్నమాట వాస్తవమే. ఇది డిజిటల్ చెల్లింపుల వ్యవస్థలో కొన్ని మార్పులను తీసుకురానుంది. దీనికి సంబంధించిన నిబంధనలు ఏమిటో తెలుసుకుందాం.

మీరు ఒక వ్యాపారికి డిజిటల్ గా సొమ్ము చెల్లించారనుకోండి.  ఆ సొమ్ము అతడి బ్యాంకు కాతాకు జమ అవుతుందని తెలుసు కదా? అలాంటి లావాదేవీలను జరుపుతున్నందుకుగాను ఆ వ్యాపారి కాతాను నిర్వహించే బ్యాంకు ఇకపై కొంత ప్రాసెసింగ్ రుసుమును అతడి నుంచి తీసుకుంటుంది. అదే ఎమ్ డీ ఆర్.

ఇంతకీ దీన్ని ఎందుకు ప్రవేశపెట్టారు? డిజిటల్ చెల్లింపుల వ్యవస్థ మరింత నిలకడగా ఉండేందుకు, ఇది మరింత మందికి చేరువ కావడానికి ఇది దోహదపడుతుంది.

-   వ్యక్తి నుంచి వ్యక్తికి జరిపే చెల్లింపులకు ఇది వర్తించదు. అంటే, మీరు మీ స్నేహితుడికో, కుటుంబ సభ్యులకో డబ్బులు పంపితే ఎవరికీ ఎలాంటి రుసుములూ పడవు. ఆ సొమ్ము ఎంత పెద్దదైనా సరే ఉచితంగా బదిలీ చేసుకోవచ్చు. అంటే ‘పెర్సన్ టు పెర్సన్’ లావాదేవీలన్నీ ఉచితమే.

-   అయితే మీరు ఒక వ్యాపారికి డబ్బులు పంపారనుకోండి. అలాంటి ‘పెర్సన్ టు మర్చంట్’ నగదు బదిలీ రెండు వేల రూపాయలకు మించి ఉంటే ఆ వ్యాపారి నుంచి అతడి బ్యాంకు కొంత రుసుము తీసుకుంటుంది. అదే ‘ఎమ్ డీ ఆర్’ అన్నమాట. అది కూడా కేవలం 0.4 శాతం మాత్రమే. మీకు మాత్రం ఎలాంటి రుసుము పడదు. ఇక్కడ కొన్ని నిబంధనలు ఉన్నాయి. ఒకవేళ ఆ వ్యాపారి ప్రతి నెలా లక్ష రూపాయల లోపు మాత్రమే డిజిటల్ సొమ్మును వినియోగదారుల నుంచి తీసుకుంటున్నాడనుకోండి, అతడి పై ఎమ్డీఆర్ రుసుము పడదు. అంటే చిన్న వ్యాపారులకు పడదన్నమాట. అంతకు మించి లావాదేవీలు స్వీకరించే వ్యాపారి మాత్రమే రెండు వేల రూపాయలకు మించిన నగదు బదిలీలపై 0.4 శాతం నుంచి రుసుమును భరించాల్సి వస్తుంది. అది కూడా రూ. 75 వేల రూపాయల లావాదేవీ లోపు మాత్రమే. అంటే గరిష్టంగా అతడికి పడే రుసుము ప్రతి లావాదేవీకి రూ. 300 మాత్రమే. ఉదాహరణకు మీరు ఒక లక్ష రూపాయల సరుకును     అతడి దగ్గర కొని, డిజిటల్ గా చెల్లించారనుకోండి. ఆ వ్యాపారి 0.4 శాతం లెక్కన రూ. 400 చెల్లించక్కరలేదు. గరిష్ట పరిమతి వల్ల రూ.300 చెల్లిస్తే చాలన్నమాట. ఈ పరిమితి వల్ల యూపీఐ లావాదేవీల్లో దాదాపు 96 శాతం వాటిపై ఎలాంటి ప్రభావం పడదు.  

-   సరే... ఆ మాత్రం రుసుమును మాత్రం వ్యాపారి ఎందుకు భరిస్తాడు, దాన్ని వినియోగదారుడిపైనే రుద్దుతాడు కదా? అనే అనుమానం కలుగుతుంది. కానీ దానికి కూడా ఒక నిబంధన ఉంది. ఏ వ్యాపారి కూడా ఆ రుసుమును ఏ రూపంలోనూ వినియోగదారుడి నుంచి తీసుకోకూడదు. అంటే ఎమ్డీఆర్ వల్ల వినియోగదారుడిపై ఎలాంటి భారమూ ఉండదన్నమాట.

-   అలాగే డిజిటల్ చెల్లింపుల తరహాను బట్టి కూడా కొన్ని నిబంధనలు ఉన్నాయి. అవేంటంటే... యుటిలిటీలు, బీమా, ఇంధనం, టెలికాం, రైల్వేలు, వ్యవసాయ ఉత్పాదకాలు వంటి నిత్యావసర రంగాలలో లావాదేవీలపై ఇంత శాతం అని కాకుండా, ప్రతి లావాదేవీకి కేవలం రూ. 5 మాత్రమే వర్తించేలా నిబంధన ప్రవేశపెట్టారు. ఈ రుసుము కూడా వినియోగదారుడి మీద పడదు. ఈ రంగాల్లో చెల్లింపులు కూడా రెండు వేల రూపాయల లోపు అయితే పూర్తిగా ఉచితం. ఆపై చెల్లింపులకు ఒక లావాదేవీకి రూ. 5 మాత్రమే ఎమ్‌డీఆర్ వర్తిస్తుంది. అంటే ఈ రంగాల్లో చెల్లించే మొత్తం ఎంత పెద్దదైనా కేవలం ఫ్లాట్ ఫీజు 5 రూపాయలు మాత్రమే ఉంటుంది.

పైగా ఇది కూడా ఆ సేవలందించే సంస్థలు లేదా వ్యాపారులు మాత్రమే భరించాల్సి ఉంటుంది.

-    మరి కొన్ని నిజాలు...

·    ఎండీఆర్‌ అంటే పన్ను కాదు. సెస్ లేదా సర్‌చార్జీ కూడా కాదు.

·    ఎండీఆర్‌ నుంచి ఒక్క రూపాయి కూడా కేంద్ర ప్రభుత్వ ఖజానాకు కానీ, భారత సంఘటిత నిధికి (కన్సాలిడేటెడ్‌ ఫండ్‌) కానీ వెళ్లదు.

·    దీని వల్ల గరిష్ట చిల్లర ధర (ఎంఆర్‌పీ) మారదు.

-   అసలు ఈ ఎమ్‌డీఆర్ విధింపు ఎందుకు?

·    దీర్ఘకాలిక, ఆర్థిక నిలకడ దిశగా దేశీయ యూపీఐ వ్యవస్థ కొనసాగడానికి.

·    సర్వర్లు, చెల్లింపు మౌలిక సదుపాయాలు, సైబర్‌ భద్రత, మోసాల నిరోధం, వినియోగదారు మద్దతు వ్యవస్థకు నిధులు సమకూర్చడానికి.

·    దేశంలోని గ్రామీణ ప్రాంతాలకు సైతం యూపీఐను విస్తరించడానికి.  

·    మరింత మంది పౌరులు, వ్యాపారులను యూపీఐ పరిధిలోకి తేవడానికి.

-   ఇది ఏకపక్ష నిర్ణయం కాదు

·    బ్యాంకులు, ఇతర భాగస్వాములతో యూపీఐ, సేవల సారథ్య కమిటీలో విస్తృత చర్చల తర్వాతనే ఈ చట్రం రూపొందింది.

·    పార్లమెంటు ఆర్థిక స్థాయీ సంఘం (2026 మార్చి) తన 32వ నివేదికలో  యూపీఐ దీర్ఘకాలిక ఆర్థిక స్థిరత్వ భరోసా దిశగా ఆచరణీయ ఆదాయ సముపార్జన యంత్రాంగం ఏర్పాటుకు పిలుపునిచ్చింది. ఈ చర్చల్లో ప్రతిపక్ష పార్టీల ఎంపీలు కూడా పాలుపంచుకున్నారు.

 

 

 

చావు బతుకుల మధ్య... మూడో స్థితి

 

చావు బతుకుల మధ్య... మూడో స్థితి!

చావు తెలుసు... బతుకు తెలుసు... కానీ ఈ రెండింటి మధ్య ఉన్న మూడో స్థితి గురించి తెలుసా? దాన్నే ఇప్పుడు శాస్త్రవేత్తలు అధికారికంగా కనుగొన్నారు. ఈ సృష్టిలో ఏ జీవి అయినా చావు, బతుకులకు గురికావలసిందే. కానీ వీటి మధ్య మరో స్థితి ఏంటీ? అదే చూద్దాం.

మనం మరణించినప్పుడు మన శరీరంలోని కొన్ని కణాలు వెంటనే చనిపోవు. అవి కొత్త పరిస్థితులకు అనుగుణంగా మారి, తమను తాము పునర్వ్యవస్థీకరించుకుంటాయి. కొన్నిసార్లు కొత్త రూపాల్లోకి పునర్నిర్మించుకుంటాయి.

చనిపోయిన జీవి నుండి సేకరించిన కొన్ని కణాలకు సరైన వాతావరణం కల్పిస్తే, అవి పూర్తిగా సరికొత్త జీవితాన్ని సంతరించుకోగలవని శాస్త్రవేత్తలు కనుగొన్నారు. కొన్ని సందర్భాల్లో అవి సొంతంగా కదిలగలవు. ప్రత్యేక ప్రవర్తనను పొందగలవు. కొన్ని పనులు చేసుకోగల సజీవ నిర్మాణాలుగా కూడా ఏర్పడగలవు. పరిశోధకుల అభిప్రాయం ప్రకారం, ఈ స్థితి పూర్తిగా జీవమూ కాదు, మరణమూ కాదు. ఇది ఆ రెండింటికీ మధ్య ఉండే ఒక ప్రత్యేక దశ: అదే "మూడవ స్థితి" (Third State).

ఇక్కడ ఒక సందేహం రావచ్చు. అదేంటంటే... అవయవ దానం విషయంలో అదే జరుగుతోంది కదా? అని. చనిపోయిన ఒక వ్యక్తి అవయవాన్ని మరో వ్యక్తి శరీరంలో అమర్చినప్పుడు అవి అంతక్రితం తాము చేసిన విధులనే నిర్వర్తిస్తాయి. దానికి... ఇప్పుడు కొత్తగా కనుగొన్న విషయానికి చాలా తేడా ఉంది. ఈ ‘మూడో స్థితి’తో జీవకణాలు తమంతట తాము సరికొత్త జీవ రూపాలుగా మారుతున్నాయనేదే ఇందులోని అద్భుతమైన విషయం. ఈ విషయాన్ని నిర్ధారించిన ప్రయోగాలేంటో ఒకసారి చూద్దాం.

ఒక ప్రయోగంలో, మరణించిన కప్ప పిండం (frog embryo) నుండి తీసిన చర్మ కణాలను ప్రయోగశాలలోని పెట్రి డిష్‌లో ఉంచారు. అక్కడ అవి వాటంతట అవే కలిసిపోయి సూక్ష్మజీవులుగా ఏర్పడ్డాయి. వీటిని పరిశోధకులు 'జెనోబోట్స్' (Xenobots) అని పిలుస్తున్నారు. సాధారణ కణాల మాదిరిగా కాకుండా ఇవి... సొంతంగా కదలగలవు. తమకు జరిగిన గాయాలను తామే నయం చేసుకోగలవు. అంతేకాదు, తమ సంతతిని కూడ పెంచుకోగలవు. అంటే  ఇవి శారీరకంగా పెరగడం ద్వారా కాకుండా, చుట్టూ ఉన్న ఇతర విడి కణాలను ఒకచోట చేర్చి తమలాంటి ప్రతిరూపాలుగా మలచగలవని తేలింది.  

ఆ తర్వాత పరిశోధకులు మానవ ఊపిరితిత్తుల కణాలతో కూడా ఇదే విధమైన ప్రయోగం చేశారు. అందులో కూడా ఇదే విధమైన అంశాన్ని గమనించారు. ఈ కణాలు కూడా ఇలాగే చిన్న సజీవ రూపాలుగా ఏర్పడ్డాయి. పరిశోధకులు వాటికి 'ఆంథ్రోబోట్స్' (Anthrobots) అని పేరుపెట్టారు. ఇవి తమ పరిసరాల్లో సొంతంగా ప్రయాణించడమే కాకుండా, సమీపంలో దెబ్బతిన్న నరాల కణాలను (nerve cells) బాగు చేయడంలో కూడ సహాయపడ్డాయి.

కణాలు తమ గుర్తింపును మార్చుకుని కొత్త రూపాలను ఏర్పరుచుకునే ఈ సామర్థ్యాన్ని 'ప్లాస్టిసిటీ' (Plasticity) అంటారు. ఒక జీవి మరణించిన తర్వాత కూడా కొన్ని కణాలు కేవలం పనితీరునే కాకుండా, కొత్తగా సృష్టించే సామర్థ్యాన్ని కూడ నిలుపుకుంటాయని ఇది సూచిస్తోంది.

ఇంతకీ తమను తాము ఎలా పునర్వ్యవస్థీకరించుకోవాలో కణాలకు ఎలా తెలుస్తుంది?

·         జీవ-విద్యుత్ సంకేతాలు (Bioelectric Signaling): కణం పొరలలో (cell membranes) ఇమిడి ఉండే ప్రత్యేక అయాన్ ఛానెల్‌లు, పంపులు జీవసంబంధమైన ఎలక్ట్రికల్ సర్క్యూట్‌ల వలె పనిచేస్తాయని పరిశోధకులు భావిస్తున్నారు. ప్రధాన జీవి మరణించి, మెదడు, హార్మోన్ల నియంత్రణ నిలిచిపోయిన తర్వాత... సజీవంగా మిగిలిన కణాలు తమ పొరుగు కణాలతో నేరుగా సంభాషించడానికి, ఉమ్మడిగా ఒక కొత్త ఆకృతిని ఏర్పరచుకోవడానికి ఈ జీవ-విద్యుత్ సంకేతాలను ఉపయోగిస్తాయి.

·         ఒత్తిడి-జన్యువుల ఉత్తేజం (Stress-Gene Activation): ఒక జీవి మరణించిన తర్వాత, శరీర అంతర్గత సమతుల్యత (homeostasis) లోపించడాన్ని భర్తీ చేసేందుకు, అప్పటివరకు నిద్రాణంగా ఉన్న కొన్ని ఒత్తిడి-ప్రతిస్పందన (stress-response), రోగనిరోధక జన్యువులు (immune genes) ఒక్కసారిగా చురుకుగా మారుతాయని పోస్ట్‌మార్టం అధ్యయనాలు వెల్లడిస్తున్నాయి. ఇది కణాలలో అంతర్లీనంగా దాగి ఉన్న కొత్త రూపాల్లోకి మారే సామర్థ్యాన్ని (cellular plasticity) వెలికితీస్తుంది.

సరే... ఈ ప్రయోగ ఫలితాల వల్ల మానవులకు ప్రయోజనం ఏమిటి? ఇది పునరుత్పత్తి వైద్యం (Regenerative Medicine)లో సరికొత్త అవకాశాలకు తెరతీస్తోంది.

భవిష్యత్తులో శరీరంలోకి మందులను చేరవేయడానికి, రక్తనాళాల్లోని అడ్డంకులను తొలగించడానికి లేదా దెబ్బతిన్న కణజాలాలను బాగు చేయడానికి రోగి సొంత కణాల నుండే ఈ 'బయోబోట్స్' (Biobots)ను రూపొందించవచ్చు. ఇవి కొన్ని వారాల్లోనే సహజంగా కరిగిపోతాయి. అలాగే శరీర రోగనిరోధక వ్యవస్థ వీటిని తిరస్కరించదు.  

మొత్తానికి ఇది విజ్ఞాన శాస్త్రంలో ఒక వింతైన కొత్త అధ్యాయం. మరణం అనేది ఎల్లప్పుడూ ముగింపు కాదని... ఆ తర్వాత కూడ కణాలు చేయాల్సిన పని ఇంకా మిగిలే ఉండవచ్చని తెలుస్తోంది. మరి భవిష్యత్తులో ఈ ‘బయోబోట్స్’ ఎలాంటి సంచలనాలకు తెరతీస్తాయో వేచి చూద్దాం.